Ik zoek - waarom ik zoek weet ik niet.

Ik zoek omdat ik denk dat het moet.

Ik zoek omdat ik heb gelezen “dat het goed is om te doen.”

 

En al die tijd begrijp ik niet de echte magie. Nou laat mij vertellen wat dit is.

 

Zo aangeboren en zo fundamenteel is dit verlangen om voldaan te zijn. Ik gebruik het woord “voldaan” en het mag dan wel volkomen ontoepasselijk zijn en dat doet er niet toe. Omdat er dit gevoel is, snap je, het is een gevoel.

Zo lang als dat de mens kan praten en als dat hij kan schrijven, heeft hij geprobeerd om dit gevoel te beschrijven.

Hij heeft het “vrede” genoemd en dat was niet goed genoeg. Hij wist dat.

Tranquiliteit – was niet goed genoeg. Sereniteit – was niet goed genoeg. Liefde – was niet goed genoeg. Vreugde – was niet goed genoeg.

De kracht van de deze fundamentele dorst, van deze fundamentele zoektocht, de kracht – je moet dit begrijpen. En niet alleen moet je dit begrijpen, je moet je er aan overgeven. Want je kunt er niet tegen vechten.

Laat het je overwinnen. Laat het komen. En laat het je absorberen. Want dat zou zijn alsof je geabsorbeerd wordt in vrede, geabsorbeerd worden ... hoe? Als een druppel die op de oceaan neervalt.

Het verlaat de wolk en het is een druppel, en het is een druppel, en het is een druppel, en het is een druppel, en het is een druppel …

En op het moment dat het de oceaan raakt, is het de oceaan, het is geen druppel meer.

Zie je hoe dat werkt? Is dat niet fascineerend? Kleine druppel, klein, klein druppeltje – dalend vanaf grote hoogte: daalt, daalt, daalt, daalt, daalt. Het is een entiteit, het heeft een identiteit, het is een druppel. Het bestaat, het is een “iets” en het is klein.

En het valt en het valt en het valt … En het heeft geen keus.

En als de wind er tegenaan waait, beweegt het.

En als de wind van onder blaast, stijgt het een beetje – het vertraagt zijn val. En dan begint het weer.

Als de wind van rechts waait, beweegt het: het waait van links en het beweegt.

En het moet doen wat elk element hem ook maar wil opdragen om te doen. En het blijft maar vallen, vallen, vallen en dan “boem” in dit ene kleine magisch moment. En ik weet niet of je dit weleens hebt gezien, maar als het regent en het valt neer op de oceaan, maakt het een kleine rimpeling – en vervolgens verdwijnt het, het is weg. Zijn laatste kenmerk is een kleine rimpeling. Niet erg ruim, niet erg groot en het is geabsobeert.

Ik weet niet wat jij wil, maar dat is wat ik wil – geabsobeerd worden in die vreugde. Waar we nu onafscheidelijk zijn. Wind, kom nu maar op, doe wat je doet – probeer me maar te verroeren. Ik ben nu niet meer kwetsbaar, maar ben nu één met de vastheid van de oceaan – die trouwens vloeibaar is.

Maar nu – ben ik nog wel beweeglijk?
Natuurlijk.
Ik ga naar schitterende plaatsen: die ik mij als een druppel niet eens kon voorstellen.

Ik ga naar plaatsen,
Ik ga dingen zien,
en ik zal een onderdeel van die prachtige oceaan zijn.